Kuzeyde bir kentin poyrazından dolmuştuk her yanı hasret kokan bu kocaman ülkeye.
Bordoyla mavi doğar doğmaz yazılmıştı taa içine yüreğimizin.
Belki de bu yüzden anlamlar yüklüyorduk nüfus kağıdımızın mavi olmasına bile.
1967’ nin yanına koyduğumuz “61”di kimlik numaramız.

Trabzon’ duk biz.

Birileriyle tanışınca adımızdan önce söylerdik memleketimizi.
Hele bir de aynı denizin tuzunu içine çekmiş, farklı tavalarda ama faroz’ dan alınan hamsiyi yemiş birisiyse karşımızdaki; ismi cismi önemsemeden sarılırdık birbirimize.
İşte böyle bir aşktı Trabzonluluk, Trabzonsporluluk…
Yeri geldiğinde sevgiliye yalan söyleyip maça kaçmaktı, yeri geldiğinde sınava girmeyip deplasmana gitmek...
Ses tellerinin en sonuncusu kopana kadar, bağırmaktı…

“İyi günde, kötü günde, hastalıkta ve sağlıkta” evlenmek için söylenen sözler değildi bizim için;
Nikahımız bordo ve maviyeydi çünki, en çok kavgayı da bu yüzden “o”nunla ederdik,
En çok “o” üzerdi bizi, en çok “o” sevindirirdi…
Bir çoğumuz şampiyonluğu görmeden efsanelerle sevdi o armanın üzerindeki tek yıldızlı sevgiliyi ve hep umutla bekledi…

Şimdi biz, yani “Üniversiteli Trabzonsporlular”;
Yeniden o günleri,

O efsaneyi;

Son verip İstanbul hegemonyasına,
Yeniden gerçekleştirebilmek için Kuzeyin Devrimi’ ni,
Anadolu’nun en ortasından, Mustafa Kemal’ in Ankarası’ndan doğup,
Karadeniz’ in en mavi kenti Trabzonumuz’ un önderliğinde bu yola baş koyuyoruz.

Yüreğinde “bordo-mavi” olan kim varsa yanımıza bekliyoruz…